Leczenie uzależnienia od hazardu

Ośrodek Terapii Uzależnień „Droga Powrotna” w Długołęce, oferuje 28 dniowy pobyt, obejmujący kompleksowe leczenie uzależnienia od hazardu. Program leczenia zawiera terapię grupową oraz indywidualną. Każdy pacjent jest objęty programem dostosowanym do własnych problemów i potrzeb. Dzięki temu, poza zdobywaniem wiedzy i umiejętności niezbędnych do radzenia sobie z chorobą, nasi pacjenci pracują nad problemami współistniejącymi z uzależnieniem, co jeszcze bardziej zwiększa ich szanse na powrót do zdrowia i odzyskiwanie radości z życia. Podczas pobytu, pacjenci mają zagwarantowane wsparcie zespołu psychologów, psychoterapeutów, lekarza psychiatry oraz opiekę pielęgniarską.

Układajac program terapii, braliśmy pod uwagę największe trudności z jakimi zmagają się osoby uzależnione od hazardu. W trakcie leczenia uzaleznienia od hazardu w naszym ośrodku we Wrocławiu; podczas terapii grupowej, indywidualnej oraz pracy własnej, pacjenci będą zdobywać wiedzę i umiejętności, które pozwolą im rozpoznawać i radzić sobie z mechanizmami choroby, objawami zwiastującymi nadejście chęci do ponownego grania, czyli tzw głodu hazardowego. Wiele uwagi poświęcamy emocjonalności, ponieważ zrozumienie emocji i umiejętność rozpoznawania ich, odgrywa istotną rolę w radzeniu sobie z mechanizmami uzależnienia i głodem. Zależy nam na tym, by nasi pacjenci, poza zdobyciem wiedzy o swojej chorbie i jej wpływie na własne życie, nauczyli się rozpoznawać czynniki zagrażające i utrudniające im ich zdrowienie. Program terapeutyczny, obejmuje również sesje rodzinne, których celem jest pomoc członkom rodziny chorego, w zrozumieniu istoty jego choroby.

Patrz:Tylko w trzeźwości masz szansę odzyskać radość życia i dostrzec jego wartość, przede wszystkim jednak, masz szansę poznać prawdziwego Siebie – wolnego od nałogu .

Cały program ma na celu zmotywować i nauczyć naszych pacjentów życia w trzeźwości i dbania o własne zdrowie.

Hazard patologiczny

Hazard może się kojarzyć z patologicznym graniem. Jednak pod samym pojęciem hazardu kryją się wszystkie gry (karty, loterie, ruletka, kości, automaty, zakłady bukmacherskie, lotto, gry audiotekstowe, promocyjne itp.) podczas których gracz może zdobyć lub sracić pieniądze czy inne przedmioty. Wiele osób uprawiających hazard nie uzależnia się, traktują go jako zabawę. Takie osoby są w stanie z łatwością zaprzestać grania, gdy zagrają za określona kwotę lub osiągną limit czasu, który założyli, że przeznaczą na granie. Osoby, dla których hazard nie stał się chorobą, są w stanie wziąć pod uwagę możliwość przegrania postawionej kwoty, biorą pod uwagę w ryzyko i koszty zabawy.

Nawet, gdy granie jest źródłem przyjemności, może stać się niebezpieczną pułapką. Hazrd patologiczny jest zaliczany do zaburzeń nawyków i popędów, czyli uzależnień behawioralnych. Pozornie może się wydawać, że nie jest to groźne uzależnienie, ponieważ nie wprowadza się do organizmu substancji. Nic bardziej mylnego, patologiczny hazrd, jak każde inne uzależnienie, staje się źródłem ogromnego cierpienia osoby chorej.

Co to właściwie znaczy, uzależnić się od grania?

Patologiczny hazard, jak wszystkie inne uzależnienia diagnozuje się na podstawie pewnych kryteriów diagnostycznych. Występowanie co najmniej 3 spośród poniżej wymienionych, może wskazywać na problem z graniem.

  • Odczuwanie silnego subiektywnego pragnienia lub poczucia przymusu hazardowego grania – wielokrotnie osoby chore składają sobie obietnice, że zagrają po raz ostani, że już nie chcą tak dłużej. Pomimo składanych obietnic, towarzyszy im uporczywa chęć ponownego grania czy wręcz przymus. Często, podczas rozmów z hazardzistami można usłyszeć, że mają poczucie, że jeśli nie zagrają, to nie wytrzymają. Towarzyszy im uczucie rozdrażnienia, poirytowania. Chorzy, zazwyczaj nie będąc tego świadomi, prowokują sytuacje, które dostarczą im powodu do zagrania.
  • Subiektywne przekonanie o istnieniu trudności w kontrolowaniu zachowań związanych z hazardowym graniem, tj. upośledzenie kontroli nad powstrzymywaniem się od grania oraz nad długością czasu poświęconego na granie hazardowe – chorzy bardzo często stawiają sobie granice, np. “tylko na godzinkę”, ”50 zł w zupełności mi wystarczy”, niestety charakterystyczne dla tej choroby jest to, że z czasem jej trwania, objawy się nasilają, a to oznacza, że chory nie będzie w stanie dotrzymać tych granic i obietnic. W późniejszych fazach choroby, często uzależnieni od hazardu, grają pomimo przekrych konsekwencji choroby.
  • Występowanie, przy próbach przerwania lub ograniczenia grania, niepokoju, rozdrażnienia czy gorszego samopoczucia oraz ustępowanie tych stanów z chwilą powrotu do gry – tak jak pisaliśmy w 2 punkcie, hazardziści grający w sposób nałogowy ustanawiają sobie pewne “limity”. W sytuacji, gdy chory jest w trakcie grania, podjęciu decyzji o zaprzestaniu rozgrywki niejednokrotnie towarzyszy pogorszenie nastroju – rozdrażnienie, lęk, niepokój, poczucie winy, złości itp. Podobne emocje towarzyszą uzaleznionej osobie, gdy próbuje zredukować ilość i czas grania lub podejmuje całkowita próbę zaprzestania grania. Powrót do gry, przynosi im uczucie ulgi – chwilowe, ponieważ chorzy wpadają w błedne koło uzależnienia.
  • Spędzanie coraz większej ilości czasu na graniu w celu uzyskania zadowolenia czy dobrego samopoczucia, które poprzednio uzyskiwane były w krótszym czasie; ten objaw możemy porównać do powstania tolerancji np u alkoholików. Dotychczasowy sposób grania przestał przynosić hazardziście satysfakcję. Aby uzyskać zadowolenie z grania, uzależniony hazardzista przeznacza coraz więcej czasu oraz coraz większe kwoty. Można powiedzieć, że są nienasyceni graniem.
  • Postępujące zaniedbywanie alternatywnych źródeł przyjemności lub dotychczasowych zainteresowań na rzecz grania – granie zaczyna dominować w życiu uzależnionego. Dotychczasowe, inne formy spędzania wolnego czasu, praca, rodzina, odchodzą na dalszy plan życia osoby uzależnionej od hazardu. Choroba obejmuje we władnie życie hazardzisty.
  • Kontynuowanie hazardowego grania pomimo szkodliwych następstw (fizycznych, psychicznych i społecznych), o których wiadomo, że mają związek ze spędzaniem czasu na graniu – jak każde uzależnienie, hazard powoduje wiele negatywnych skutków, w różnych sferach życia chorego. Pomimo świadomości wpłytu grania na życie, chory nie jest w stanie sam poradzić sobie z przymusem oddawania się hazardowi.

Hazard jest chorobą, tak jak każde uzależnienie, a choroby należy leczyć. Tylko tak można uzyskać szansę na odbudowanie swojego życia. W innym wypadku, choroba w dalszym ciągu będzie źródłem cierpień i problemów w życiu osoby grającej nałogowo.

Jeżeli powyższe kryteria budzą Twoje wątpliwości, spróbuj udzielić odpowiedzi na poniższe pytania.

Jest to lista 20 pytań, opracowaną przez Anonimowych Hazardzistów*.

  1. Czy kiedykolwiek traciłeś czas przeznaczony na pracę lub szkołę z powodu hazardu?
  2. Czy uprawianie hazardu powodowało kiedykolwiek, że twoje życie rodzinne stawało się nieszczęśliwe?
  3. Czy hazard wpływał na twoją reputację?
  4. Czy kiedykolwiek odczuwałeś wyrzuty sumienia po grze?
  5. Czy kiedykolwiek uprawiałeś hazard, aby zdobyć pieniądze na spłatę długów albo by rozwiązać finansowe trudności?
  6. Czy uprawianie hazardu powodowało zmniejszenie się twojej ambicji lub skuteczności?
  7. Czy po przegranej czułeś, że musisz wrócić, tak szybko jak to możliwe, by odrobić swoje straty?
  8. Czy po wygranej miałeś silny przymus, aby wrócić i wygrać więcej?
  9. Czy często uprawiałeś hazard dopóki twoja ostatnia złotówka została przegrana?
  10. Czy kiedykolwiek brałeś pożyczki, aby sfinansować swój hazard?
  11. Czy kiedykolwiek sprzedałeś coś, aby sfinansować hazard?
  12. Czy byłeś niechętny, aby użyć „hazardowych pieniędzy” na normalne wydatki?
  13. Czy hazard powodował, że przestawałeś dbać o dobrobyt własny lub swojej rodziny?
  14. Czy kiedykolwiek uprawiałeś hazard dłużej niż zaplanowałeś?
  15. Czy kiedykolwiek grałeś, aby uciec od zmartwień i kłopotów?
  16. Czy kiedykolwiek popełniłeś lub rozważałeś popełnienie nielegalnego czynu, aby sfinansować hazard?
  17. Czy uprawianie hazardu powodowało, że masz kłopoty ze snem?
  18. Czy kłótnie, rozczarowania lub frustracje wywołują w twoim wnętrzu impuls do hazardu?
  19. Czy kiedykolwiek miałeś pragnienie, aby świętować jakieś szczęśliwe wydarzenia poprzez uprawianie hazardu przez kilka godzin?
  20. Czy kiedykolwiek brałeś pod uwagę autodestrukcję lub samobójstwo w wyniku twojego hazardu?

Większość nałogowych hazardzistów odpowiada “tak” na przynajmniej 7 pytań.

Jeżeli masz chociaż cień podejrzeć, że możesz mieć problem z hazardem, rozważ podjęcie leczenia. Wbrew temu, co może Ci się wydawać, masz wpływ na swoje życie, nie musisz być sam ze swoim uzależnieniem.

Droga powrotna to miejsce we Wrocławiu, gdzie kompleksowo, dyskretnie i anonimowo zapewnimy państu leczenie uzależnienia od hazardu.

*pytania zaczerpnięte z: http://www.anonimowihazardzisci.org/20-pytan.html